Fizikle uğraşan bir kardeşimiz elektrik ve elektronikle uğraşıp projeler yapmış bir kardeşimiz kendini yarışmalarla kanıtlamış bir kişinin bir hikayesi.YILMAYANLARIN HİKAYESİ.
1996 Sivas doğumluyum. İlkokul yıllarımda, ileride elektroniğe bu kadar merak salacağımı bilmediğimden dolayı meslek lisesi tercihi yapmadım. Anadolu lisesi tercih yaptım.9. ve 10.sınıfı Sivas’ın Suşehri ilçesinde devlet yurdunda kalarak okudum. 11.sınıfta Sivas merkeze yaşayan ailemin yanına geldim. Şuan Sivas İMKB Anadolu Lisesinin de son sınıfta okumaktayım.
Normal öğrenciler gibi sadece derslerimle ilgilenmemem sürekli olarak projeler üretmek istemem çevremde benim hakkımda olumsuz düşünen, yaptığım çalışmalardan alıkoymaya uğraşan hatta bazen problemli olduğumu bile düşünen insanların olmasına neden oldu. Onlara rağmen çalışmalarımdan hiçbir zaman vaz geçmedim. Hatta daha da hırslandım Sonucunda kendimi geliştirmemin yanında başarılarda elde ettim. Elektronik konusunda hiçbir şekilde eğitim almadım bu yüzden öğrendiğim her şey meşakkatli ama kalıcı oldu.
Bu yazıda lise hayatım boyunca çalışmalarımı hayata geçirirken yaşadığım zorlukları kısaca anlatmaya çalışacağım.
Elektroniğe küçüklükten beri ilgim vardı sürekli araştırmalar yapıyordum. Fakat yaptığım hiç bir devreyi çalıştıramıyordum. Bir şeyleri sürekli yanlış oluyordu. Çevremde bana yardım edecek kimsede yoktu zaten. Fakat en sonunda 10.sınıfın sömestr tatilinde uğraştığım devreleri yapmayı başardım. Çok mutlu olmuştum lazerli güvenlik sistemi ve radyo vericisi yapmıştım o zaman. Okullar açılınca fizik öğretmenime gösterince beğenmişti yaptıklarımı. Proje yarışmasına gönderlim dedi. Hemen çalışmalara başlayarak çizgi izleyen robotu yapmaya başladım. Tabi kendi imkânlarımla yemeyip içmeyip.
Robotun büyük bir kısmını bitirmiştim. Fizik öğretmenimle konuşmaya gittim fakat hiç beklemediğim bir cevap aldım. Fizik öğretmeni işin ciddiye bindiğini görünce vaz geçmişti. Ben gelmiyorum dedi. Israrlarıma rağmen bir türlü ikna edemedim. Ona göre; bu tür yarışmalara profesörler katılıyormuş, oraya gidersek her türlü rezil olurmuşuz. Fizik öğretmenini ikna olmayacağını anlayınca gitmek için başka yollar bulmaya çalıştım. Okul müdürü ve yardımcısı ile konuştum onlar ilk başta sıcak baksalarda fizik öğretmeni ile konuşunca onlarda vaz geçtiler. Kimse destek olmamıştı bana. Benimde yapacak bir şeyim kalmamıştı artık. Gidememiştim o kadar emeğim boşa gitmişti. İlçede yurtta kalmanın oluşturduğu baskı ile de psikolojim bozulmuştu artık. Bu durum ailemde yansıyınca beni okuldan aldılar. Bende istiyorum gitmeyi proje konusunda bu okulda bir gelecek görmüyordum çünkü hem merkezde imkânlarım daha fazla olacaktı.
10. Sınıfta Yaptığım Projelerim:
Lazerli Güvenlik sistemi
Fm radyo vericisi
Cizgi izleyen robot
Tesla bobini
11. Sınıfa başladığım ilk yaptığım iş fizik öğretmeninin yanına gitmekti. Fizik öğretmenine projelerle ilgilendiğimi anlatım. Hoş karşıladı TUBİTAK yarışmaya gönderelim dedi. Maddi kaynak alabilirliyiz diye sordum tamam ben konuşurum dedi. Fizik öğretmeni okul yönetiminden proje için bir miktar para aldı. Bu para projeye benim sonradan eklediklerime yetmedi. Okulda da bir daha para isteyemedim çünkü aldığım o parayı da yalvar yakar almıştım. Geriye kalan bütçe açığını da harçlıklarımdan artırarak tamamladım. Bazı günler yemek bile yiyemiyordum. Ne de olsa zafere giden yol kutsaldı.
11. sınıfta yaptığım projem 10 sınıfta yaptıklarımın devamı şeklinde idi.
Projenin Tam Adı :
“ Rezonans Frekanslı Manyetik Alan Bobinleri Sayesinde Kablosuz Elektrik İletimi, Günlük Hayatta Kullanılabilecek Alanların Tespit Edilmesi ve Denenmesi ”
Kablosuz elektriğin hayatımızdaki kullanım alanlarını tespit etmek için 5 ayrı prototip yaptım Bunlar:
1-) Kablosuz Telefon şarjı
2-)Kablosuz Elektrik ile Hareket Eden Çizgi İzleyen Robot
3)Tesla Bobini
4)Kablosuz Elektrik ile Çalışan Masa lambası
5)Kablosuz Elektik Deneme Prototipi
Çok uğraştım bu prototipleri yapmak için gecemi gündüzüme kattım. Derslerimden geri kaldım ailemden baskı gördüm fakat yılmadım. Okulun fizik laboratuarını kullanıyordum. Fakat eve de iş götürüyordum yetiştiremediğimden. Evde çalışırken babama yakalanmamak için bir kulağım sürekli kapıdaydı en küçük seste hemen her şeyi kaldırıp ders kitapları açıyordum. Fakat yakalandığımda babamdan bir ton laf işitiyordum çoğu gün bu konuda tartışıyorduk o da haklıydı kendince ama ben yolumu çizmiştim bir kere o yarışmaya katılacaktım ve birinci olup benim yarışmaya gitmemem için elinden gelini yapan adamı pişman edecektim ne olursa olsun… 44. TUBİTAK yarışmasına başvuru yaptıktan bir süre sonra bölge yarışmasına çağrılan projeler belli oldu. Proje seçildikten sonra hocanın bana yardımcı olsun diye seçtiği arkadaşla tanışma şerefine nail oldum. Arkadaş hiç bir şey yapmadı projenin bütün stresi ben çektim, cebimden o kadar para harcadım o proje seçildikten sonra iki tane kartondan maket yaptı. Kayseri’de bide ona projeyi anlatmakta uğraştım.
Kayseri Yarışması:
Proje seçildikten sonra tanıştığım sınıf arkadaşlarım, ben ve Fizik Öğretmenim düştük kayseri yollarına, iddialıyız fakat yarışma konusunda hiç bir tecrübemiz yok ne desek yalan olur aslında. TUBİTAK bölge yarışması 5 gün sürüyor. İlk gün pazartesi standımızı kurduk sonraki günler hep sergiyi gezmeye gelenlere projeyi tanıttık. Bu arada her şeyi ben anlatıyorum arkadaş sadece eliyle gösteriyordu.
Bizim proje bence birinciliği hak ediyordu. Sergiyi gezenlerin %75 bizim projenin birinci olacağını söylemişti. Görsel olarak projem çok iyiydi ve dikkat çekiciydi çokta emek harcanmıştı fakat projede elle tutulur bir yenilik yoktu. Birinciliği kaybedersem projesinde yenilik olan birine kaptırırım diyordum. Sonunda büyük gün geldi. Ödül töreninde çok heyecanlıyız konferans salonunda ilk gelenler bizdik. Bir süre sonra sonuçlar açıklanmaya başladı ben her türlü Ankara’ya seçiliriz diyordum. Sergiden 17 proje Ankara’ya gönderilecekti 12 adet dal vardı her daldan en az bir birinci olacaktı. Ben fizikten iki proje birinci olur biz kesin gidiyoruz diyordum. Fakat öyle olmadı uygulamalı fizik dalından bir tane birinci seçildi ve biz 2. olduk. 1. olan projeden şüpheliydim bilimsel açıdan benim projemden iyiydi fakat öğrenci işi olmadığı aşikârdı. Daha sonra Kayseri’de 1. Olan projenin Türkiye genelinde 2. Olduğunu ve yurt dışı yarışmalarına gideceğini öğrendim. Projeleri hakkında şüphelerimden dolayı internete ayrıntılı bir araştırma yaptım ve projelerinin aslında onlara ait olmadığını öğrendim. Yarışmadan ve sonrasında gelişen olaylardan sonra çok büyük hırs yaptım zaten amacıma da ulaşamamıştım. Bölgede ikincilik tatmin etmemişti beni. 12. Sınıfta da proje yapmaya karar verdim.
11. Sınıfın sonuna doğru proje yarışmasında derece yapınca okul müdürü ve yardımcısı beni iyice tanıdılar(elektronikten anladığımı, elektrikçide çalıştığımı vs.). Benden sürekli bir şeyler istemeye başladılar yok Metehan şu katın prizi yerinden çıkmış bir takı ver. Yok şuranın lambası yanmıyor tamir et vs. bunları yapıyordum çok sıkıntı değildi. Okul müdürü en sonunda benden bütün okulun lambalarının yenilememi istedi. Tek başıma bir haftada da anca bitirebilirdim yapmak istemiyordum ama okul müdürüne de hayır diyemiyorum. Seneye yapacağım proje için destek almam kolay olur diyerek kabul ettim. 3 hafta sonu boyunca full bu işle uğraştım. Tek başıma hepsini yaptım. Buradan bana ufak bir mevla para kalmıştı.
12. Sınıf için Yapacağım Proje Hakkında Aklımdaki Plan:
Yaz tatile girer girmez hemen geçen senede çalışmış olduğum elektrikçideki hazır olan işime başlayıp para biriktirecektim. Projeyi en basit ve ucuz yol ile bitirip. Okula bitmiş proje ile başlayacaktım. Yaz tatilinde proje yapımına harcadığım parayı da okul başladığında okul müdürden geri alacaktım. 12.Sınıfın sonuna kadar da üniversite sınavına çalışacaktım.
Yaz Tatili
11. sınıf bittiğinde yapacağım projeyi hala tam olarak belirlememiştim. Düşüncem öyle bir proje yapmaktı ki içinde emekse emek yenilikse yenilik olmalıydı. Karşısında hiçbir proje rakip bile olmamalıydı. Yarışma konusunda tecrübede edinmiştim sonuçta… Kendime güveniyordum her şeyimi ortaya koyacaktım. Sonunda istediğim gibi bir yöntem. Projem bulduğum yöntem ile bir Güdümlü Tanksavar Füzesi sistemi tasarlamaktı. Bu durumda bir ikilem yaşadım projemin bir silah sistemi olması hem avantaj hem de dezavatanj olabileceğini biliyordum ama silah sistemi olmasının çok daha fazla ilgi çekeceği düşüncesi ile bulduğum yöntem ile güdümlü roketatar sistemi yapmaya karar verdim.
Yaz tatiline girdiğimde ilk yaptığım iş okuldan kalan para ile programlama kitabı almaktı. Çünkü internetteki kaynaklardan pek bir şey öğrenememiştim. Kitap Arduino programlamayı anlatıyordu kitabı hemen okuyum.
Yaz tatilinin sonuna doğru okul müdürü beni arayarak okula çağırdı. Kaynak isteyeceğim diye her dediklerini yapmak zorundaydım. Bana okulun birkaç bir kaç iş dışında evinden getirdiği elektrikli sobasını tamir ettirdi. Ama Sağ olsun müdürüm çalışmalarım hakkını projeye destek vererek fazlasıyla verdi.
Sonunda yaz tatili bitti orda burada çalışmaktan, proje yapmaktan hiç ders çalışamamıştım. Akranlarından ygs yi bitirenler bile vardı.
12. Sınıf Proje Yarışması İçin Son Şans ve Üniversite Sınavı
Okul açıldığında Projede belli bir yol almıştım. Fakat yaptığım işçilikten hiç memnun değildim. Bu kadar uğraşıp da TUBİTAK yarışmasında birinci olamama korkusu sürekli olarak beni projeyi geliştirmeye zorluyordu. Bu yüzden yaz tatilinde yaptığım bütün işleri iptal ettim(günlerce uğraşmıştım aslında) en baştan başladım. Okulda proje yaptığımı gören herkes bana diyor yok işte kafanı taşlara vuracaksın, çok pişman olacaksın yapma etme bırak şu proje sevdasını.
Projeyi ve aletlerimi okulun fizik laboratuarına taşımıştım. Fizik laboratuarının anahtarı hep bende duruyordu öğle araları boş derslerde vakit buldukça çalışmaya gidiyorum. Başvuru tarihi geldiği zaman proje raporunu tamamladım 90 sayfa civarı bir yazı yazmıştım.
Projeye harcadığımız paranın haddi hesabı bilmiyorum. Danışman öğretmenim öğrencilerden topladı bir miktar, okul müdür okul bütçesinden ve okul aile birliğinden bir miktar topladı. Kendi cebimden de çok harcadım ama onlar bilmiyorlar bütün parayı kendilerinin verdiklerini sanıyorlar ara sıra yok senin için gittik milleten para istedik diyorlar. Ben hiçbir şey demiyorum ama bilmiyorlar ki onların istediği parayı ben cemimden verdim.
Sonunda başvuru sonuçları açıklandı. Çok korkuyordum bir yerde yanlışlık yaptım proje değerlendirilmedi bile diye ama korktuğum başıma gelmedi. Bölge sergisine davet edildik.
Projeyi yapmaya tüm hızıyla devam ediyordum yaptıkça da bazen programın gerisine bile düşüyordum. Ya yaptığım bir işi beğenmeyerek en baştan yapıyor ya da iş bitince yeni eklemeler yapıyordum. Bu kadar uğraşın sonunda bide birinci olamam diye. Bu arada YGS sınavına çok az vakit ayıra biliyordum ayırsam bile aklım projedeki sorunlara gidiyordu.
Bölge yarışmasına son bir ay kala projenin yetişmeme ihtimaline karşın neredeyse hiçbir derse girmiyordum. Ama bu bile yeterli olmayacağını anladım. Tek çarem mesai yapmaktı fakat projeyi eve götürmem gibi bir ihtimal yoktu. Hem çok büyüktü hem de laboraturda dünyalarca malzemem vardı. Biri bile eksik olsa hiçbir şey yapamaya bilirdim. Evdekilerde sorun çıkarırdı kesin. Tek çarem okulda yatmaktı. Evdekilere ders çalışma kampında kalmaya gidiyorum dedim. Evde kimsenin olmadığı bir hafta sonu evden yastık ve birkaç battaniye alarak okulun fizik laboratuarına sıralarla bir yatak yaptım. Okuldan en son ayrılan temizlikçiler saat 19:00 gibi çıkıyordu. Yemeğimi ya sabahtan hazır alıyor yada kendim ispirto ocakları ile hazırlıyordum. Gece saat 02:00 sürekli proje üzerinde çalışıyordum. Arada ihtiyaç için laboratuardan çıktığımda oluyordu. Okulda kamerada vardı ama sınıf arkadaşlarım dışında hiç kimse benim okulda kaldığımı öğrenemedi.
Yarışmanın yapılacağı tarih açıklandıktan sonra şöyle bir sorun ortaya çıktı. Bölge yarışmasının yapılacağı haftanın sonunda YGS sınavı vardı. Yani eve geldikten 2 gün sonra YGS sınavına girecektik. Sınav için en önemli haftaydı bu ama yapacak bir şeyde yoktu gitmem lazımdı. Dersten çok projeye çalışmıştım. Ailemle de boş yere tartışmamak için yine ders çalışma kampına gidiyorum diyerek evden ayrıldım.
Bölge yarışmasına danışman öğretmenim ile gittik. Bütün rakip arkadaşlarım projesini dinledikten sonra birincilikle ilgili aklımda en ufak bir şüphe kalmadı. Neredeyse hepsi zaten var olan şeylerdi. Projemi işi bilen üniversiteli abilerime ayrıntılı olarak anlatamaya özen gösterdim onların yorumları önemliydi. Hepsi çok beğendi projemi olumsuz yorum yapan olmadı. Melihşah üniversitesinin rektörüne de anlattım projemi oda çok beğendi seneye Melihşah üniversitesine gelmemi istedi. Maddi durumumum müsait olmadığını ve proje yüzünden derslerime yeteri kadar çalışamadığımı söyledim. Üniversite sınavından sonra mutlaka görüşelim dedi bana. Yarışmanın sonuncunda birinci olduk. Yarışmadan sonra projeyi daha da geliştirmeyi düşündüm hatta saha denemesi yapmaya karar verdim. Fakat okuldan daha fazla maddi destek alamdım. Maddi gider getirmeyen yazılımların geliştirilmesi ile uğraştım.
En sonunda final yarışmasının günü geldi. Projeyi danışman öğretmenimle arabaya Ankara’ya götürdük ve sergi salonuna yerleştirdik. Final yarışmasında 30 fizik projesi vardı. 30 projeden yarıdan fazlası maddi açıdan imkanları sınırsız diyebileceğim özel okullardı ve hepsi üniversitelerden yardım almışlardı. Bu benim açımdan bir avantajdı çünkü ben projemi yaparken teknik açıdan hiç kimseden destek almamıştı. Sergiyi gördükten ki ilk birkaç gün kafadan 10 projeyi eledim. Sonraki günler bu sayı 20 ye çıktı ve en sonunda rakip olarak gördüğüm 5-6 proje kaldı. Yarışmada iki farklı jüri sunumu yapıldı. İlk olarak jüriler tek tek stantları gezerek projeler hakkında kısa bilgi aldı. Jüriler benim stanttıma geldiğinde hepsi projemi anlatmaya başladım. Neredeyse hepsi projeme hayran kaldı. Nerden yardım aldın diye sordular. Net cevaplar ve açıklamalar yaptığı görünce hayranlıkları bir kat daha arttı lise öğrencisi olduğuna emin misin filan dediler.
Oda sunumunda da aynı şekilde projemi anlattım. Jüriler standa sunumunda olduğu gibi yine projeye hayranlıklarını gizleyemediler. Normalde proje başına 15 dk’lık sunum yapılırken ben 1 saat e yakın projemi antlım. Proje anlatımı bittikten sonra geleceği parlak birisin diyerek elinden tutulması gerektiğini söylediler. Yardıma ihtiyacım olduğunda ulaşabilmem için hepsi benim telefon numaramı aldılar ve bana da kendi telefon numaralarını verdiler. Projeye çalıştığımdan dolayı derslerle ilgilenemediğimi ve düşük puan aldığı söyledim. Hepsi devlet üniversitelerinde öğretim görevlisi olduğu için tavsiye vermekle kaldılar.
Sonunda ödül töreni günü geldi. İki buçuk yıldır uğraştığım sonucunu görecektim bu yüzden çok heyecanlıydım ama kendimden emindim.
Sonuç olarak da 45. Orta Öğretim Öğrencileri Arası Proje Yarışması Türkiye Fizik dalı BİRİNCİSİ oldum.
Bir miktar para ve universite icin 20 ek puan kazandim saka gibi...d
Simdi ise hic arayip soran yok.. Herkes destek oluyor fakat lafta icraat yok guzelim ulkemizde...
Neyse artik bir onemide seneye projeyi
dahada gelistirerek ABD gonderecegim.
yazı benim değildir.Sahibinden izin alınmış olup amac sadece destek olmaktır.